يهو هل مي كنه اخماش مي ره تو هم دستشو مي ياره سيگارو بگيره مي گه زشته دختر نكن ا زشته.
مي گم فقط يه عكسه ديگه...
چقدر دلم براش سوخت اون لحظه. چقدر دلم براش سوخت.
به اين بچه يي كه 19 روز از من كوچيك تره اما دوس داره "مادر جان" صدام كنه
يا الكي گوش بدم به حرفاي آدمي كه بيش تر از شنيدن دوس داره فقط حرف بزنه، مرفه بي درد سردار-زاده
تعجب كنم از آدمي كه دنيارو اندازه فهم خودش مي بينه و فراتر از اون تو باورش نيست.
آدمي كه بهم خاص سلام مي ده و فاميلي خيلي سختي داره
كسي كه حرف بدي نمي زنه اما بد حرف مي زنه و ظاهر غلط اندازي داره و نقشش فون بوكه خداونده
آدمي كه سخت تلاش مي كنه. و سخت تلاش مي كنه. و باز سخت تلاش مي كنه.
آدمي كه ديوانه وار شبيه منه. ديوانه وار شبيه منه.
آدمي كه گاهي ازش در حد مرگ تعجب مي كنم اما ناز داره و دوست داشتني. و آروم. آروم.
آدمي كه خيلي سعي كردم بهش نزديك شم اما دور خودش ديوار كشيده.
آمي كه تموم غريبگيمو مثه روز اول باهش حفظ مي كنم.
آدمي كه نمي دونم راجع بش چي بگم. اما راجع بش خيلي حرفا و حسا دارم. و انقدر نرماله كه به انرمالي مي زنه. و دوست داشتني در عين حالش دوست نداشتني.
و چقدر برداشتن قيدو بندي كه تو ذهنم ساختم غير ممكنه. و چقدر عميقن دوست داشتم كه اينطور نبود.
من حق داشتم بعضي چيزارو داشتم.
چقدر شعار مي دم اين روزها.
چقدر تلخ مي شم اين روزا.
باورم نميشه دارم چيزي مي نويسم! دارم وبلاگ عزززززززيزمو آپ مي كنم.
يعني لعنت به من.
تا چند مدت ديگه براي هميشه از اين خونه مي ريم و ممكنه تا مدتها نتونم اينترنت اين طوري مفتي دم دست داشته باشم.
قدر نمي دونم كه.
چقدر نمي فهمم و عذاب مي كشم.
جلد 4 آتش بدون دود تموم شد.
همه دنيا دست به دست هم دادن كه من خودمو بشناسم.
بايد ساعت ها جلوي آينه بشينم و براي خودم حرف بزنم كه واسه خودم قابل تحمل شم. از جلوي آينه فرار نكنم.
چه يك شنبه ي خوبي تو راهه.
يووهوووووووووو.
به پست آخر سحر خيلي حسوديم شد آخه.
غصه کم کم جون می گیره / دل یهو می پوسه
اتفاقی خوردم به آهنگ "بن بست" قمیشی...
اما واسه امروز بود. تک به تک جمله هاش... و واقعن تک به تک جمله هاش واسه من بود.
من حرف نمی زنم. به جاش ۱۰ بار اونو گوش بده. ۱۰ بار.