نباید این شاعرانه زندگی کردن، عارفانه زندگی کردن یادم بره.

دنیای زمخت دیگرون واسه خودشون.

من تو ذهن خودم زندگی می کنم.

شاید یکی از نشونه های آدم بزرگ شدن همینه؛ که دیگه ذهنت رو رو به افکار دیگرون می بندی و میشی خودت و تنها خودت.

حواسم باشه انعطاف پذیری رو از دست ندم.

خوبم؟ نه خیلی.

 

* خوب باش. آدم ها همه تنهان. آدم ها همه جهان هایی مستقل از هم و تنهان. که فقط می تونن با هم حرف بزنن. همو نمیفهمن. هیچ کس تو سر کسی دیگه نیست که از افکارش خبر داشته باشه.

همه تنهان.

همه باید تنهایی واسه خودشون خوب باشن. هرکی خودش بلده حال خودش رو خوب کنه.

هرکسی مسوول زندگی خودشه. تنها خودش.

خوب باش.

 

* اگر یه روز از زندگیم فیلم بسازم، موسیقی متنش موسیقی وبلاگم خواهد بود.

همین قدر سنگین و مرموز.